Maart 2011 kwam de oudste zoon van mijn vriendin weer terug naar Nederland en werd ons leven volledig overhoop gehaald.

Laat ik kort ons introduceren. Mijn vriendin en ik kennen elkaar al heel erg lang, het gaat helemaal terug tot aan onze middelbare school. Toch zijn we pas sinds 2008 samen na eerst beide een andere partner gehad te hebben en uit deze relaties zijn ook kinderen voortgekomen.

Toen wij in 2009 gingen samen wonen, ging de oudste zoon van mijn vriendin naar het buitenland om bij zijn vader in het bedrijf te gaan werken. Hij wist niet precies wat hij wilde gaan studeren en ervaring opdoen bij zijn vader leek een goede oplossing. Al snel werd duidelijk dat het niet goed met hem ging en de signalen werden steeds sterker. Op het moment dat we hem hadden overtuigd, in samenspraak met zijn vader, dat hij terug naar Nederland moest komen gaf hij op en heeft hij geprobeerd een eind aan zijn leven te maken. Gelukkig hebben we hem een paar dagen later op schiphol opgehaald en is hij direct opgenomen in het UMC. Bij het UMC had men goed in de gaten dat ook voor ons, als naasten, de wereld op zijn kop stond. We werden goed op de hoogte gehouden en men was ook daar om naar ons te luisteren. Tijdens de behandeling in het UMC heeft hij nogmaals een zelfmoord poging ondernomen. Nadat het UMC klaar was met de behandeling werd hij overgedragen aan Zon en Schild in Amersfoort. We wisten toen al dat we naar Eindhoven zouden verhuizen en dat op de opvang bij Zon en Schild diende als tussenoplossing. Het was toen al duidelijk dat de GGZE de behandeling zou overnemen.

Direct na onze verhuizing nam de GGZE (grijze generaal) de behandeling over en begon een zeer frustrerende periode die bij alle betrokken veel schade heeft veroorzaakt. Kort samengevat wij als naasten werden niet betrokken bij de behandeling en dingen die fout gingen hadden voorkomen kunnen worden als men naar ons had willen luisteren. Wat we ook probeerde we kregen geen gehoor. De impact hiervan op onze relatie en onze omgeving was ongekend. Via maatschappelijk werk, dus niet via de GGZE, kwamen we in contact met Rob van Kol en die heeft ons uitgenodigd voor de “maandagavond bijeenkomst”. Dit ondanks het feit dat de behandeling niet door het ACT team werd uitgevoerd
Ik overdrijf niet als ik zeg dat mijn vriendin en ik, op weg naar onze eerste bijeenkomst, elkaar aan keken en we volledig moedeloos waren. Op weg naar huis hadden we het gevoel van “gelukkig, er zijn mensen die ons begrijpen en willen en kunnen helpen”. Vlak voor de 2e bijeenkomst zat ik er aardig doorheen en zal nooit vergeten dat een moeder die ons had aangehoord tegen me zei “Jan dit is k.. en geloof me dit hebben we allemaal moeten doormaken”. Na afloop van deze bijeenkomst werd ik door iemand omhelst en dat was precies wat ik nodig had op dat moment.

Tijdens iedere bijeenkomst wordt weer duidelijk dat we als lotgenoten veel steun aan elkaar hebben en bij iedereen die voor het eerst komt is na afloop een soort opluchting waar te nemen. Voor iedereen wordt duidelijk, als lotgenoten hebben we dezelfde angsten, vragen en ervaringen (zowel positief als negatief) en dus elkaar.
Naast deze emotionele ondersteuning hebben we ook heel wat adviezen gehad die ons verder hebben geholpen. Een van de belangrijkste en zeker een keerpunt in de behandeling is de introductie van de vertrouwenspersoon Henk Vox.  Zowel Rob als Henk hebben ons op de juiste wijze geholpen om de behandelaars bij de Grijze Generaal tot actie te dwingen. Met als resultaat dat men heeft besloten de verdere behandeling over te dragen aan het ACT team. De ervaring met dit team is overigens zeer positief, ook hier spreekt men over samenwerken, overleggen en gezamenlijk klaar staan voor onze zoon.